Tekst: Caroline van Rooij
Ongekende rochelpunk
Hamerend op zijn elektrische basgitaar bedient Rens het drumstel. Terwijl de riffs uit zijn vingers vloeien, slaat zijn voet de snelle beat. Zijn gezicht weerspiegelt focus, maar af en toe lacht hij naar zijn vrienden. Mees ramt op zijn gitaar en tikt met zijn voeten op zijn pedalen, het hoofd gebogen. Dan springt een ongeleid projectiel genaamd Nick de lucht in, grijpt de microfoon en gaat tekeer over extra levenstijd — en opruimen. De nieuwe Eindhovense band Loogie repeteert in studio Anker, maar zit wegens vakantie zonder drummer. Hun muziek klinkt er niet minder om: zware, volle klanken van rauwe punk dreunen door merg en been.
Verschillende stijlen komen in Loogie samen. Zanger Nick Caliari en basgitarist Rens van Bree zaten eerder in T.Gondii, een punkband die nummers van 30 seconden erdoorheen joeg. Gitarist Mees Welmers en drummer Soesja Hoeben komen van Charlie and the lesbians, eerder in het Eindhovens Dagblad gekarakteriseerd als ‘knoertharde garagepunk’. Maar Loogie is nog geen gepolijste band. De leden - allen begin dertig - willen zich niet in een hokje plaatsen en zijn nog zoekende naar hun stijl, maar die is in ieder geval creatief, origineel en hárd.
Loogie heeft een demo uitgebracht en beschikt momenteel over een repertoire van zo’n zeven nummers. Al twee keer traden ze op: bij Skinfest 2026 en Fête de la musique. Rens legt uit hoe de band is ontstaan: “Mees en ik kwamen elkaar tegen in het Stroomhuis en raakten aan de praat. We wilden samen een band beginnen die niet per se gebonden was aan een genre, maar gewoon ‘punk’ maken en zien wat er ontstaat. Eerst hebben we wat aangeklooid en meerdere drummers geprobeerd, totdat we Soesja erbij haalden, die Mees al kende.”
Deze mix van verschillende achtergronden en stijlen werkt goed, met hun gedeelde interesses en raakvlakken. Met die tweetallen hebben ze echt een nieuw stukje geluid, volgens Mees. Rens is de aanvoerder, zegt Nick, hij komt met nieuwe ideeën en rifjes. Zelf vindt Rens: “Een song ontstaat echt met z’n allen. Dan krijg je nummers die je totaal niet zag aankomen.” En waar komt de naam van de band vandaan? In het Nederlands is ‘loog’ een chemische stof die onder meer fungeert als gootsteenontstopper. Rens kwam met de Engelse variant. Nick: “Loogie betekent in het Engels ‘rochel’. Dat vond ik een vette bandnaam. Eigenlijk maken we dus rochelpunk.” Hij zet deze uitspraak kracht bij door een verse fluim op de grond te produceren.
Een exacte omschrijving van hun muziek zit er niet in. De leden van Loogie streven niet naar een specifiek subgenre. “We zijn uniek vanwege onze verschillende achtergronden en hopen dat we vernieuwend zijn. Tot nu toe krijgen we dat vaak als compliment.” Nick lacht: “Ongekende punk, dát is ons genre.”
Op de demo laat Nick vooral screaming horen, maar tijdens de repetitie wisselt hij deze techniek af met zang. Het geeft de harde punknummers een melodieuzere teneur. “Ik bereid mijn stem goed voor. In deze stijl kan ik dynamischer zingen, want het gaat nu minder snel dan in T.Gondii. En ik kan af en toe iets geks tussendoor doen, zoals whoooo!. Stoppen met roken helpt ook enorm. Mijn conditie is beter. Ik heb meer energie om mijn stem goed te gebruiken en hoef ‘m niet meer te forceren.”
Waar gaan hun lyrics over? Van haast hebben tot drugs, femicide, ijsberen, slecht gaan op weed, en ‘ontspullen’. “Too much stuff, it consumes my greed”, zo bezingt de snoeiharde demosong Destuffing. Het zijn persoonlijke verhalen en ervaringen, legt Rens uit. “We zitten niet per se op een politiek spectrum. Ik ben een fan van persoonlijke teksten. Dan heb je meer diepgang dan de zoveelste punkband die komt met ‘fuck het systeem’. Je kunt meer je ziel leggen in iets wat dichtbij je staat.” Nick wil wel een nuance aanbrengen: “En tja, al zal ik alleen maar onzin blèren, je verstaat het toch niet.”
Achter het ruige voorkomen schuilt maatschappelijke betrokkenheid. In het dagelijks leven staat Rens achter de camera bij een crashtestbedrijf. Nick werkt bij een biologisch verantwoorde BSO, Mees is mentor bij een woongroep van alleenstaande minderjarige vluchtelingen. Soesja is bij dezelfde organisatie mentor op een woongroep met jongeren. Het viertal vindt elkaar in de liefde voor muziek maken, en de onderlinge connectie. “Het is gewoon heel gezellig. Er zijn nieuwe vriendschappen ontstaan, we kunnen lachen met elkaar.”
Dat hun stijl ligt nog niet vastligt, is een voordeel. “Onze mix van stijlen creëert saamhorigheid en we leren kei veel van elkaar,” vindt Rens. “We merken dat onze muziek ontstaat uit creativiteit.” Nick: “Ik laat me leiden door de energie van de band en neem het publiek daarin mee. Mensen zien dat we er plezier in hebben. Het voelt alsof we in onze eigen bubbel staan, lekker met elkaar muziek maken.” “En gewoon met z’n vieren de allerbeste show uit onze tenen trekken”, aldus Mees.
Loogie is ‘druk’ aan het schrijven: meer nummers zijn in petto en diverse shows staan gepland. Zo staan ze 28 augustus op het podium met de Groningse ‘no-nonsense DIY-postpunkband’ Real Farmer. De band heeft een account op Instagram, maar de leden zijn geen fan van social media. Ze willen eerst dingen doen voordat ze honderd berichten posten, en dan vooral het publiek overweldigen met volume. Rens: “Ik probeer gewoon op mijn hardst op mijn bas te slaan, en als het toevallig een beetje groovet zit er ook wel een dansje in. En eelt op de pols.”
