Tekst: Caroline van Rooij
Foto: Jonas Sars
Geen creatief korset
Het lijkt een regulier huis in een gewone Eindhovense woonwijk, maar het blijkt een tijdcapsule. De bungalow, omgetoverd tot studio, lijkt recht uit de jaren 70 te komen. Alles in de woning ademt een vintage vibe: van de donkere stoelen tot het servies met het typische oranje-groene bloemmotief. Dit is het domein van het “opperhoofd” a van de band Plastic Family, Gijs de Jong, die met zijn lange krullen en broek met wijde pijpen de 70s-sfeer completeert. De entourage past bij de muziek. Voor deze muzikanten geen muziek uit computers, perfect maar zielloos. Nee, zij gaan voor authentiek en ambachtelijk geluid, geproduceerd met echte instrumenten.
Plastic Family bestaat naast Gijs uit Jim Remers, Floor Henkelman, Frankie Lamberts en een opvallende benjamin van slechts 18 lentes, Jan Kleijn. Allen hebben een uitgebreid muzikaal cv en speelden in meerdere Nederlandse bands. Nu komen zij samen in Plastic Family en staan een single release en meerdere festivals op de planning. Wat bezielt hen om als twintigers muziek te maken in de stijl van hun (groot)ouders?
Vintage powerpop
Plastic Family maakt powerpop met een knipoog naar het verleden, toen “de mooiste muziek” is geschreven: de 60s en 70s. De band bestaat uit oude vrienden die elkaar kennen uit de muziekwereld, met een gedeelde liefde voor artiesten als Pink Floyd en Supertramp. “We hadden allemaal al interesse in die sound, en toen vonden we elkaar daarin”, zegt Gijs. Die muzikale ervaring nemen ze nu bewust mee. “Alles wat we hebben geleerd, gebruiken we om het dit keer in één keer goed te doen.”
Het begon met een kwartet; de single Love & Heartbreak in High School, die verschijnt op 13 februari, werd nog met z’n vieren opgenomen. Daarna sloot drummer Jan aan, omdat hij zo goed is en “de power in de pop stopt”. De single inclusief bijbehorende clip is hun eerste tastbare visitekaartje. Als eind twintigers - behalve Jan, uiteraard - hebben ze wel even moeten graven naar het highschoolgevoel, maar de vintage sound staat als een huis. Die lijkt goed aan te slaan, want de band heeft inmiddels luisteraars verspreid over de wereld.
Hoe zijn ze op de naam van de band gekomen? Die ontstond zonder groot plan. “Die kwam gewoon uit de lucht vallen.” En The Beatles was ook niet echt een geniale naam, toch? Maar achter die luchtigheid schuilt een serieus gevoel: Plastic Family is ook echt een soort familie. Dat de bandleden vrienden zijn, werkt door in alles wat ze doen. Ze opereren volledig DIY: ze brengen hun muziek zelf uit en regelen alles intern. Gijs en Floor verzorgen samen het artwork, en Floor maakt posts voor socials en animaties.
Mensen van toen voelen voor mij minder steriel en meer ambachtelijk
Volmaakte imperfectie
Wat fascineert hen zo aan de 60s en 70s? Voor Frankie zit de aantrekkingskracht vooral in mentaliteit. “Mensen van toen voelen voor mij minder steriel en meer ambachtelijk. En ze durfden meer zichzelf te zijn. Nu is het allemaal een stuk conservatiever. Er is nu geen Boudewijn of Dylan die tegen dingen aantrapt.” Die blik op het verleden inspireert de leden om op dezelfde manier muziek te maken. “Muzikanten maakten het zichzelf vroeger niet makkelijk,” zegt Frankie. “Geen laptops, maar echte instrumenten en dat hoor je.” Plastic Family kiest daarom bewust voor echte instrumenten en analoge opnames. “Als je digitaal werkt, blijf je eindeloos schaven en is het nooit af. Je hoort de imperfectie, dit is door mensen gemaakt. Kleine foutjes zijn prima. We houden ervan dat het een beetje schuurt.” Jan: “Grappig eigenlijk dat we met technologie van nu dat authentieke geluid van toen proberen na te bootsen.”
Moderne oude ambacht
Toch zien ze zichzelf nadrukkelijk als een moderne band. “Ik ben geïnspireerd door die tijd,” zegt Frankie, “maar ik ben wel echt een muzikant van nu.” Dat ze zich niet binden aan een enkele stijl blijkt ook uit hun playlists op weg naar een optreden, inclusief dj Natte Visstick en foute Nederlandstalige muziek. Die houding geeft ruimte. “Eerst was het nog: dit is niet 60s genoeg,” zegt Gijs, “maar dat hoeft niet meer. Mooi is mooi.” Ook voor Floor werkt dat bevrijdend: lekker jezelf zijn is goed voor je creativiteit en muzikaliteit. Bovendien is een balans tussen oude ambacht en moderne technieken nodig. Social media horen daar onvermijdelijk bij. Frankie: “Als je geboekt wil worden, moet je eraan meedoen, anders schiet je jezelf in de voet.”
De komende tijd staat in het teken van lekker veel live spelen. Na een try-out in Den Bosch volgt hun eerste officiële optreden in Italië, op een festival in de 60s-scene. Daarna hopen ze op meer buitenlandse shows. Ook volgt later dit jaar een nieuwe single en verschijnt de debuutplaat. De band heeft dus ambitie, maar zonder vastomlijnde normen. “We willen gewoon goede platen maken,” zegt Gijs. “muziek die live werkt.” Frankie sluit af: “We vinden deze muziek en stijl gewoon gaaf. Ik wil vooral geen creatief korset aan.”
