Tekst: Dico Bak
Oprecht spelen met ongemak
Met een geluid dat balanceert tussen lo-fi-indie en bedroom art-pop, verraste Socks;SportsSocks afgelopen jaar met een sterk debuutalbum. In de studio van drummer Liam (28) in Rotterdam spreken we de band over ongemak, oprechtheid, een verwoestende brand, en natuurlijk: het eerste album.
Een opvallende naam zoals Socks;SportsSocks roept meteen de vraag op: waar komt die vandaan? Liam glimlacht: “Het heeft een rijke geschiedenis.” Het zit zo: gitarist en zanger Djurre (29) en drummer Liam zaten voorheen in Clint Eastbird, een eerder project dat om de nummers van Djurre heen was gevormd. Toen zij besloten om met bassist Huy (31) en toetsenist Tommy (26) verder te gaan, en de samenwerking met de rest van de band te beëindigen, moest de naam worden veranderd. “De oude drummer van Clint Eastbird is overleden en hij droeg altijd sportsokken. De naam is dus een klein eerbetoon,” legt Djurre uit. “En we hebben er iets dwaas van gemaakt door er een puntkomma tussen te doen. Zo werd het een beetje dadaïstisch.”
Ook de platenhoezen die tot nu toe zijn uitgebracht hebben sterke dadaïstische invloeden. Zo zien we de ouders van Djurre op de meest willekeurige locaties: fietsend in de polder op een tandem bijvoorbeeld (volgens Djurre een “gezellig maar onpraktisch vervoersmiddel”). Of samen op een selfie bij het graf van Jim Morrison in Parijs. Waarom staan zijn ouders op iedere hoes? “Het is een beetje geëscaleerd.”
Ongemak
Maar als het gaat om het maken van muziek, nemen de bandleden dwaasheid absoluut niet als uitgangspunt. Het belangrijkste is dat het wat oproept, en soms voelt dat ongemakkelijk, legt Huy uit: “Bij sommige liedjes gaat een basloopje heel lang door zonder dat het opbouwt. Daar moet je als speler ook aan wennen. Maar het zorgt voor spanning die het publiek ook voelt. Ik vind dat heel nice.”
Ook als ze iets simpels hebben bedacht, gaat de band op zoek naar het ongemak, zoals in het nummer Permanent Vacation. “In het midden begint Liam te roffelen en komen er allemaal geluiden bij, terwijl de rest van de band het liedje normaal blijft spelen. Ik denk dat dat classic is voor ons: ook als we iets simpels hebben bedacht, zoeken we het ongemak op,” aldus Djurre.
De roffel in Permanent Vacation opende een nieuwe wereld voor drummer Liam: “Vaak wordt gezegd dat de drums de band moeten dragen. Dat voelde nooit helemaal kloppend.” Vanaf het roffelmoment werd duidelijk dat hij niet per se een beat hoeft te spelen. En doordat het onderlinge vertrouwen groot is, voelt hij, net als de rest van de band, veel ruimte om te experimenteren. Niet alleen in de studio, maar volgens Liam ook op het podium: “Muzikanten in bands spelen vaak vaste partijen. Dat voel ik niet bij ons. Als ik echt zin heb, kan ik iets heel aparts doen. Ook dan komt het wel goed.”
Brand
Het eerste album van de band Ironic Songs For Sincere People, dat vorig jaar in november uitkwam, heeft heel lang op de plank gelegen. Dit had te maken met een grote brand die hun studio in 2023 in vlammen op liet gaan, samen met duizenden euro’s aan spullen die de muzikanten in de jaren daarvoor hadden verzameld. Volgens de band was het een logisch moment geweest om te stoppen, want er was vrijwel niks meer. Maar stoppen deden ze gelukkig niet.
Opnames uit de oude studio, die ze destijds als demomateriaal beschouwden, vormden een basis waar ze op voort konden bouwen: “Als we die plaat niet hadden gemaakt waren we nu misschien geen band meer,” stelt Huy. “Ja, en toen voelde ik ook dat er iets in mij zit dat dit echt wil doen. Ik ga er echt voor om mooie dingen te blijven maken,” vult Djurre aan. Als eerbetoon aan de afgebrande studio besloten ze de oude opnames op het album te behouden.
Oprechtheid
De titel lijkt te verwijzen naar ironische liedjes voor een oprechte generatie, maar ze bedoelen juist het tegenovergestelde: oprechte liedjes voor een generatie die zich vaak achter ironie verschuilt, waarmee ze wederom het ongemak opzoeken: “Ik heb het idee dat veel mensen in onze generatie moeite hebben met oprechtheid. Ik wil dat doorbreken door de oprechtheid op te zoeken en niet zoveel weg te lachen,” aldus Djurre.
De worsteling van Djurre om eerlijk te zijn is duidelijk te horen op het album, met nummers over geen werk kunnen vinden, slecht met geld omgaan of dat je je een kleine jongen voelt die af en toe bij zijn ouders slaapt. En dat is volgens Djurre hard nodig: “Overal om lachen is leuk, maar op een gegeven moment resulteert dat in depressie en dat je niet meer weet hoe je ermee om moet gaan.”
Publiek
Op het podium gaat de band alle kanten op, waardoor het publiek zich nooit hoeft te vervelen. Vaak weet ook maar één iemand de setlist: “We zoeken heel erg de energie met elkaar op. Ik hoop dat mensen dat zien,” legt Huy uit. Djurre voegt toe: “Ik ben best wel existentieel van aard dus als je mij een uur hoort zingen, gaat er sowieso iets existentieels zijn.”
Bovenal hopen ze dat hun muziek iets losmaakt, of dat nou door de thematiek van de teksten komt, door de energie op het podium, of doordat een akkoordenprogressie simpelweg perfect lijkt te kloppen. Met hun instrumenten als extraverte schakel tussen hun introverte karakter en het publiek: “We zijn wel introvert, da is,” stelt Liam, waarna Tommy reageert: “Nou ja, muziek maken is sowieso niet introvert, tenzij je het in je eentje doet.” Toch geniet hij het meest van het spelen op een podium als hij in zichzelf gekeerd aan het nadenken is, om niet te veel bezig te zijn met wat mensen in het publiek denken. “Ja, want als je iemand net te lang aankijkt, dan gaat het fout,” vult Djurre lachend aan.
Maar waar het publiek ook zin in heeft, tijdens een liveshow van Socks;SportsSocks is alles goed, stelt Djurre: “Ze hoeven niet eens te laten merken of ze het leuk vinden. Als mensen niet willen klappen moeten ze het niet doen.”
