album
Alweer de tweede langspeler van dit Belgisch Trio uit De Kempen. Frontman Philippe Peeters heeft met zijn twee kornuiten een puik werkje afgeleverd. Het is strak, dansbaar en rock ‘n roll. Tien nummers, 24 minuten, wat wil je nog meer? Muziek zoals het in 1966 door The Kinks werd gemaakt, met af en toe een flinke scheut psychedelica. De opener Indians moet geschreven zijn met de gebroeders Davies in gedachten. Hurry klinkt als die zomerse plaat die op repeat blijft staan in de auto op weg naar Frankrijk. Done is een psychedelisch pareltje, waarbij het begin erg doet denken aan een Morricone soundtrack. De verrassende reprise maakt het meteen het langste nummer van de plaat. Dus niet zomaar ‘done’. Mahahual is op wat gechant na instrumentaal en brengt je meteen naar het Mexicaanse kunstenaarsdorpje aan een diepblauwe zee met zachte stranden. Without You heeft de rauwe sound van een Sonics-klassieker, inclusief de yeah yeah’s. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het is zomaar een greep uit de tien nummers, niks nieuws, maar erg goed gedaan. Luister maar eens en ga ze vooral live zien. Het is fijn dat dit soort bandjes nog bestaan. ■
