single
Zelf omschrijft deze Amsterdamse band hun muziek als Shroombia, waarbij ze zich lieten inspireren door psychedelische cumbia met een randje postpunk & elektronica. Als dit je weinig zegt, luister dan gewoon hun EP, want die is echt heel erg goed. Neem het eerste nummer, Dougie’s First Coffee. De deun en de percussie voeren je mee naar de global south. Spoedig lossen je botten op, verdwijnt de starheid uit je lijf en lilt je vlezige wezen op het rijke ritme van de muziek. Heerlijk, zo heerlijk zelfs dat ik de verandering van kleur en toon in de schitterende (en best maffe) passage die na dik twee minuten inzet in eerste instantie niet opmerkte. Pas bij de derde luisterbeurt dacht ik: verrek, wat gebeurt hier allemaal? Een verrassing dus en het goede nieuws is dat de andere vier nummers elk op hun eigen manier verrassingen in petto hebben. De bandnaam lijkt trouwens een gevat woordspel met het fenomeen ‘cultural appropriation’, maar de band doet precies wat de bandnaam suggereert. Volgens het Oxford Dictionary is approximation: ‘a thing that is similar to something else, but is not exactly the same’. TECA eigent zich niks toe, nee, ze luisteren naar iets en benaderen dat op hun eigen wijze. Precies die houding leidt tot de eerdergenoemde verrassingen. ■
