Tekst: Jaap Maas
Foto: Jaap Maas
Gonerfest 22
Memphis. De stad die bekend staat om zijn muzikale verleden herbergt een parel: Gonerfest. Die parel komt voort uit The Oblivians, de garageband die vanaf 1993 op de tweede garage golf meeging. Eric Friedl (Eric Oblivion) begon het platenlabel Goner Records al in 1993. De gelijknamige platenzaak ontstond pas in 2004 toen hij samen met Zac Ives de door Greg Cartwright (Greg Oblivian) gerunde platenzaak Legba Records overnam. Tegelijkertijd onstond Gonerfest als showcase voor de bands die Eric releaste op Goner Records. Wat begon met enkele bands in verschillende bars, is uitgegroeid tot een serieus festival. Inmiddels op een nieuwe locatie; Wiseacre Brewery. Gonerfest 22 was met 30 bands een vollere editie dan ooit. Tot zover hoe zij er gekomen zijn, belangrijker is dat wij erbij waren.
In september 2025 reisden we met vijf naar Memphis. Zou Gonerfest zijn reputatie waarmaken? Was de nieuwe locatie wel zo tof? Hoeveel mensen zouden er überhaupt zijn? En met twee mensen in ons gezelschap die er al één of meerdere keren waren geweest, hoge verwachtingen. Maar, spoileralert, het was het allemaal meer dan waard.
Train Horn
Op donderdag eerst maar eens toegangsbandjes ophalen in downtown Memphis om vervolgens naar het terrein op de Wiseacre Brewery te trekken. Er werd gewaarschuwd voor de trein? Hoezo dat? Inderdaad, er reed met enige regelmaat een trein over het festivalterrein, niet met de snelheid die we hier gewend zijn en met alleen goederenvervoer, maar die ‘horn’ vergeet je niet snel. Het werd een surrealistische cliffhanger om de machinist te overtuigen dat, optreden of niet, deze horn gehoord moest worden. Donderdag had een paar kleine hoogtepunten, waaronder de Exbats. Niet zozeer omdat het zo goed was, op plaat is de catchy pret combi van vanalles beter aan te horen. Maar wel omdat de vader-dochter combinatie zo vertederend was dat iedereen warme gevoelens kreeg. Luister maar eens There’s a Ghost in the Record Store, dan begrijp je wat ik bedoel. The Darts kregen het publiek goed warm met hun garagerock noise. Wellicht een show die net wat over de top was, maar we zijn tenslotte in de Verenigde Staten. Afsluiter Lightning Bolt was voor de echte liefhebber, maar deze avant garde noise rockband was de waardige headliner voor de eerste dag.
Tee Vee Repairman
Tee Vee Repairmann
Op naar de vrijdag. Het begon al wat vroeger in de middag en het was ondertussen duidelijk dat we met ongeveer 700 festival gangers waren. Mensen die je overal in de stad tegenkomt, want het merendeel komt niet uit Memphis. Iedereen bezoekt dezelfde toeristische attracties (Sun Records, Stax, Civil Rights Museum, Graceland) en dezelfde afterparties. Want ondanks dat het festival al enkele jaren op één locatie is, zijn ze de bars waar het allemaal begon niet vergeten. Hierdoor kun je veel bands ook nog in een kleine setting zien als DKDC, The Lamplighter Lounge en B-Side. Wij hadden het geluk om de derde Oblivian (Jack Yarber) in DKDC op zaterdagnacht te zien.
Wij begonnen de vrijdag met Pet Mosquito. De band stond in de volle zon en dat is met 30 graden geen pretje. De met rood alpinopetje getooide frontman wist het publiek in de juiste sfeer te brengen. Met Bloodshot Bill zat er een mooi rustpunt in het programma, een one-man band, die puur op improvisatie en humor zijn set vult met rauwe blues en rock&roll. Absolute hoogtepunt van de vrijdag was het bij ons allen hoog op het lijstje staande Tee Vee Repairmann. De band is het project van de Australier Ishka Edmeades, hij maakt muziek die wordt omschreven als Egg Punk Power Pop. Er zit een enorme vaart in het optreden en was een waardige afsluiter voor ons. Jammer dat we zijn afterparty in B-Side, waar hij een op Elvis geinspireerde set speelde, hebben gemist.
Dag vol hoogtepunten
Zaterdag voorspelde het programma voor ons de beste dag te worden. Twisted Teens maakte de verwachtingen ruimschoots waar. Frontman Caspian Hollywell heeft de beste stem van het hele festival en steel guitar speler Razor Ramon Santos belichaamt coolness in de snikhete zon. Zoals Chain Smoking Records het op hun website zegt, dat is het “Here to put some steel wool type hair on your chest. Gritty, toothy lofi punk with some stoink on it”. Aansluitend de uit Washington DC afkomstige Des Demonas, met hun charismatische Keniaanse punk poet Jacky ‘cougar’ Abok als zanger. Een mix van afrobeats, punk en rock, voortgedreven door het Farfisa orgel van Paul Vivari. Een nieuw hoogtepunt van de dag en we zijn net onderweg.
Gelukkig even rust en tijd voor de uitstekende pop-up platenzaak van Goner Records, wat eten en de merch tafels waar na elk optreden rijen vol bezoekers staan om de bands te steunen. Zoals één van de bezoekers tegen me zei: “Ik kom na Gonerfest altijd thuis met een nieuwe inhoud voor mijn platenkast én garderobe”. Tijd voor garage en Memphis royalty, Greg Cartwright (Reigning Sound, Compulsive Gamblers) met zijn Hypos project. Waar hij met Scott McMicken een gedegen set vol goed gemaakte songs vertolkt in de beste americana en blue eyed soul traditie. Het laatste hoogtepunt voor die dag waren The Sleeveens. De band uit het naburige Nashville. Deze pubrockers geven 35 minuten vol gas. Al denkt de zanger na twintig minuten dat het al voorbij is, maar een heads up van de geluidsman is genoeg om nog een kwartier gas te geven.
Twisted Teens
Van Grind naar Gras
Hoe kun je na drie dagen vol hoogtepunten afschakelen? Wij besloten het graf van Jay Reatard (James Lee Lindsay) te bezoeken. Deze Memphis Punk Rocker is groot geworden op Gonerfest. Vervolgens gingen we naar de afsluiting in Overton Park. Als onderdeel van de Free Concert Series, had Gonerfest de zondagavond mogen invullen in de legendarische Overton Shell. Ineens zaten we na drie dagen op een industrieterrein naar concerten te hebben gekeken, in een park met gezinnen, die hier overduidelijk alle ‘Free Concerts’ bezochten. Opener Twisted Teens was een waardige vervanger voor de met visa problemen geteisterde eerste band. Onverwacht, want tot ieders verrassing was de zanger slechter bij stem. Zelf gaf hij aan dat dit kwam omdat hij de avond vantevoren nog dacht dat het vier maanden touren erop zouden zitten en hij daarom teveel had gedronken, maar bovenal ‘forty spliffs’ had gerookt. Tot zover het goede voorbeeld voor de gezinnen in het park. Vervolgens flauwe americana van Silver Synthetic, maar dit was allemaal een mooie opmaat naar afsluiter Snõõper. Ze speelden een snoeiharde punk set. Van de gezinnen waren er niet veel meer over. We gingen er letterlijk uit met een knal. Een prachtige knal.
En toen de lange reis weer terug. Vol adrenaline en ook wij met genoeg platen voor een nieuwe kast en een nieuwe garderobe (zien kopen, doet kopen uiteindelijk). Wat had Gonerfest zich bewezen. Was het de editie waar iedereen nog jaren over napraat? Voor ons zeker. Gaan we nog een keer? Zeker, zo snel als maar kan. Wie gaat er mee?
