Een ode aan oorspronkelijke wortelrot

Sommige platen zijn verzamelalbums. Andere zijn geschiedenisboeken. Root Damage hoort zonder twijfel in die tweede categorie. Die gedachte kreeg ik niet meteen toen ik de plaat voor het eerst hoorde, maar pas toen ik via de plaatselijke vinyldealer een stapeltje oude nummers van het fanzine en mailordermagazine Trauma op de kop tikte. Bladerend door nummer 4 uit 1993 stuitte ik op een klein nieuwsbericht: vanaf dat moment waren platen van Sympathy For The Record Industry (SFTRI) ook via Trauma te bestellen. Tot die tijd moest je er maar net de juiste weg naartoe weten. Anno nu zou je denken dat zoiets geen probleem meer is; alles is immers met een paar zoekopdrachten te vinden. Toch werkt dat minder goed dan je zou verwachten. Soms heb je nog steeds iemand nodig die een boek uit de kast trekt. Of een algoritme dat precies de juiste bladzijde openslaat. Bij deze.

De meer dan uitstekende verzamelaar Root Damage verscheen in 2003 als dubbel-lp met 28 nummer (de cd-versie met maar liefst 49 nummers). Een serieus dik boek dus. Geschreven door Long Gone John, de creatieve geest van Sympathy For The Record Industry. Hij is gaan grasduinen in zijn catalogus, op zoek naar de blues-output tussen 1989 en 2003. Wat over bleef zijn tracks die, zoals hij zelf zegt, zoete countryballads zijn, moderne interpretaties en ontheiligingen van de blues tot wilde honky-tonk-rommel. Het zorgt voor een smerige, ruige luisterervaring.

Dat vertaalt zich in ‘hoofdstuk één’ (kant a) direct in een opener van jewelste. Georgia Woman van R.L. Burnside, opgevolgd door Length of Pipe, twee blues stompers. De ene van R.L. in de traditionele Mississippi Delta Blues traditie, en de andere met Medway Delta Sound saus van Billy Childish. Mr. Airplane Man gaat er met de eerste cover vandoor, Sun Sinking Low van Fred McDowell. Tussendoor en afsluitend een fijne mix van Americana en alt-country. We komen in South Filthy voor de eerste keer monsieur Jeffrey Evans tegen, hij zal in volgende hoofdstukken nog een belangrijke rol spelen.

Hoofdstuk 2 (kant b) kan niet misgaan. Memphis finest in de vorm Jack Yarber en Reigning Sound. Vervolgens wordt er wederom een duit in het zakje gedaan door de Medway Delta in de vorm van Holly Golightly en The Black Hands. Maar we trappen af met Speedball Baby, een rauwe mix van gospel en blues. En dan is daar dan toch de eerste echte country tearjerker, Needless van de dames van Kirby Grips steekt direct in je hart. Langzaam dreigen de ogen toch wat zwaar te worden. Gelukkig, daar zijn de Deadly Snakes uit Canada, blijkbaar waren ze er doodziek van dat vierde-generatie punk- en indiebands rock-’n-roll als een ironische grap behandelden. Oplossing: zelf aan de bak. En dat is gelukt.