Tekst: Edwin Timmers
Foto: Leila Calvaruso
Cheery with an eerie touch
De vier muzikanten van The Ensemble of Cultural Approximation zijn avonturiers met een voorliefde voor woordspel. Dat laatste begint al bij de bandnaam. Daar staat toch echt approximation in plaats van appropriation, benadering in plaats van toe-eigening. De band benadert cumbia, de van oorsprong Colombiaanse muziek, op geheel eigen wijze en noemt dat shroombia. Hoe dat uitpakt, kun je horen op hun heerlijke debuut Abedè. De ene helft van de band woont in Rotterdam, de andere helft in Amsterdam. We belden met de Rotterdamse tak, bassiste en zangeres Austėja Žvirblytė en gitarist Jorrit Westerhof.
In den beginne was het woord en het woord was shroombia. “We all like word play a lot,” zegt Austėja. “If shroombia was a kind of music, how would it sound like?” Het woord ontstond tijdens een van de muziekevenementen van de Rotterdamse organisatie Cinema Colombiano. Maar al eerder hing er iets in de lucht. De bandleden kennen elkaar van hun tijd in Groningen, waar ze het conservatorium doorliepen, drie van hen in de jazzrichting. Hierna hielden ze contact, schreven af en toe samen wat songs en wilden dolgraag verder met elkaar, met iets dat geen jazz was, maar iets anders, iets nieuws. De dingen vielen op hun plek toen ze Eblis Álvarez (bekend van Meridian Brothers, Chupame El Dedo en Los Pirañas) op het podium bezig zagen. “That’s it!” herinnert Austėja zich de euforie. “That is what we have to play together!”
“We want to get rid of the jazz-label,” bekent Austėja. “We don’t want to write jazz compositions anymore – especially Jorrit – cause jazz is institutionalized in conservatory. People want to improvise. Its freedom and improvasation they seek at the conservatory. Instead there they are taught the ‘language’ of jazz, the structures, the chords. I feel I want to ‘speak’ differently.”
En iets anders is het dan ook geworden, of moeten we zeggen, in permanente wording, getuige de vijf onderling sterk verschillende songs op Abedè. Wat de songs verbindt, zijn het spelplezier, de heupenprikkelende basis (gelegd door drummer Ruggero Di Luisi), het muzikale vakmanschap, de lol van het maken, de vrijheid in de uitvoering en de vindingrijkheid. De songs zijn beeldend, ze pakken je meteen bij je middel beet en trekken je mee het verhaal in. Elke song heeft wendingen die bij elke luisterbeurt smakelijker worden. Die wendingen zou je uitvluchten van de songstructuur kunnen noemen, passages waarin vrijheid vrij spel heeft, passages ontstaan uit improvisaties die je, aanvankelijk ongemerkt, naar andere gebieden in je geest leiden. Avonturiers, we zeiden het al, met een voorliefde voor woordspel, die zich ook uit in de songtitels. Neem de titel Basically a Klumpia. Wat is een klumpia? Jorrit (lachend): “Ik kom uit Friesland en bij Friesland denk ik aan klompen. Die klompen combineerde ik met cumbia tot klumpia.” Via de songtitel Freudian Love Affair komen we bij een andere inspiratiebron voor de band. Het woord Freudian verwijst volgens Austėja naar het onderbewuste en naar kunst die daarop een beroep doet, zoals de films van David Lynch. “Yes,” zegt ze, “David Lynch is another important influence.” Freudian Love Affair zou een aflevering van Twin Peaks kunnen zijn. Het stukje ‘spoken word’ erin lijkt te zijn gesampled uit een van de afleveringen, maar is bedacht en ingesproken door Jasja Brink, de keyboardist, die volgens Jorrit en Austėja vooral een multitaskende octopus is. De Dougie uit de song Dougie’s First Coffee loopt trouwens echt in Twin Peaks rond. Het laatste woord is aan Abedè, de plaattitel. Het woord klinkt als een Afrikaanse strijdkreet, maar ze bedachten het zelf, net als de inspirerende definitie, die je op bandcamp kunt vinden. The Ensemble of Cultural Approximation, kortweg TECA, jazzistas gone shroombia. We willen meer en dat gaan we krijgen, want in mei gaan ze opnieuw de studio in. De kans is groot dat hun muziek dan ook op vinyl gaat verschijnen. Abedè!
