De tijd praat

Het begon met een klap die geen klap leek. ‘s Morgens werd ik wakker en loop die keuken in. Het was niets dat me aantrok, voelde me slecht en ik ging weer naar bed. In de avond deed ik het weer. Er waren aardappels en bieten gemaakt. Ik deed een bord in de microwave maar het viel uit mijn handen. Een nieuw bord viel ook al mijn handen. Ik ben toch maar weer naar bed gegaan. Later kwam mijn huisgenoot en vroeg of alles wel OK was. Wat ik precies antwoordde zal me niet bij blijven, behalve dat het grappig was. Er was geen taal aan vast te knopen. Een uur later stond de crew van de ziekenauto op mijn zonderkamertje, m’n hart en hersens te controleren.

Tsja, een tia. Langzaam leerde ik wat het is om de letters te zien vliegen in de woorden, en de woorden te zien vliegen in de zinnen, en mijn gedachten door elkaar heen gehusseld waren.

Heel vreemd. Sommige dingen waren vanzelfsprekend, andere dingen waren compleet bijzonder. Ondertussen kwam ik Roel weer eens tegen en hij zei dat ik tot 7 augustus te tijd heb om een nieuwe column te schrijven. Ik weet niet of dat gaat lukken. Het denken kost veel energie. En dan moet het ook nog eens gaan over politiek en kunst.

In mijn atelier heb ik inmiddels dagenlang gespendeerd. Het is er rustig en ik had net een plan gedacht om een levensgroot werk te maken, waar je een jaar mee vooruit kunt gaan. Langzaam werken, voldoende ritme en goede ideeën zouden de oplossing kunnen zijn om opnieuw weer tot leven te komen. Maar het een kan niet zonder het andere. En het andere, het vertellen van verhalen, daar ik me bijna niets meer kan herinneren.

Zo sta ik hier: met mijn brief open en bloot maar zonder herinnering, met de oorlog in het vooruitzicht maar zonder enig specifiek doel, op weg naar vakantie zonder een idee te hebben waarom.

De tijd leert alles. En de tijd is altijd.

Hoe je er ineens achter komt dat het brein in mijn kop die voor altijd enorm actief is geweest, precies hetzelfde was als alle anderen. Ik dacht dat ik een vorm van inspiratie kon veroorzaken, door middel van mijn werk. Maar de kassajuffrouw denkt precies hetzelfde. Inclusief alle complicaties en dilemma’s en overwegingen die bij haar dingen in haar kop te maken hebben. Zo praat de tijd vooruit, inmiddels samengebracht in datacentra door (alleen al in NL) 1% van alle stroom te verbruiken.  De tijd praat. Voortdurend praat de tijd met fluisterende stem, binnen een kakofonische informatiebubbel waarin we leven. De tijd van Jager en Verzamelaars, via Religieuze Volkeren tot en met De Mens Die Gezamenlijk Deze Planeet Leven, een lange tijd. Daar maak ik maar een flinterdun stukje van mee.

Als ik de hele tijd die fluisterende stem hoor, dan gaat de wereld traag en gaat de wereld ook niet te juiste kant op. En als ik naar de kakofonische bubbel waarin we leven blijf luisteren, dan blijkt dat ik er alleen voor sta. Ongedacht wat ik doe.

Het is tijd om op vakantie te gaan.