Tekst: Martin Voorbij
Foto: Martin Voorbij
Ode aan de kleine lieve wereld
Of ik iets wilde schrijven over de kunst en cultuur, werd er spontaan voorgesteld, ergens in de krochten van de Eindhovense underground, alwaar de muziek spreekt. Gelukkig speekt de muziek altijd. Het is dan ook een snelle emotie, ondanks de herinneringen die soms in jaren opgebouwd zijn.
Als Vriend van de Maatschappij van Langzame Vooruitgang bedacht ik me, of beter gezegd, popten er andere gedachten op dan snelle gedachten. Oplossingen met visie gaan traag, terwijl de tijd sneller gaat, de kabinetten er steeds korter zitten en er steeds langer over doen om te besluiten, te beginnen met regeren.
In dit post-verkiezingstijdperk worden de deals gesloten. Nu zouden we de partijen kunnen wijzen op hun beloften. Echter, de gure macho-fasco wind waait nog steeds en is bepaald niet kunstvriendelijk. Met meer vrijheid voor de grote content-slurper die AI is, het afknijpen van publieke media, ongecontroleerde ‘sociale media’ en het beschimpen van onwelgevallige kunstenaars en initiatieven.
Recycling arts and ideas, zo omschrijft kunstenaar Martin Voorbij zijn kunstpraktijk op www.martinvoorbij.nl
Bovendien heb ik in de partijprogramma’s bar weinig visie over de kunst en de cultuur gezien. Partijen die er iets over te zeggen hadden waren meer bezig met het bijsturen van geldstromen of met maatschappelijke noodzakelijke inhoud te formuleren. Alleen Volt had een uitgebreide pagina. Het is dan ook de enige partij met een niet-Nederlands perspectief. Ik geloof dat ze met de hakken over de sloot een zetel behaald hebben. Misschien hadden zij wel gehoord van het initiatief in Ierland, waar kunstenaars een basisloon krijgen om te kunnen maken wat gemaakt moet worden en waarbij expliciet vermeld werd dat dit een investering is in de intrinsieke waarde voor de maatschappij en niet in geld terugverdienen. Maar ik vrees dat de meeste kunstliefhebbers bij deze verkiezingen toch hebben gekozen voor een andere partij vanwege andere prioriteiten. De strategen. Mijn hemel. Wat zou er gebeuren als ze alleen van de Quote-lijst 10 % zouden afromen, of 0,01 % van het flitskapitaal dat door het land stroomt. Dan zou dit al geen discussie meer zijn. Tuurlijk is dat slechts een kwestie van keuze.
Maar goed, het kan geen kwaad, ff lekker klagen (sowieso een mondiale hobby). En wetende dat we het ondertussen ook knettergoed hebben, sta ik toch weer met beide benen in de twee werelden die bestaan: de grote boze wereld, waarover je leest in de krant en ziet op het journaal en waarvan je weet dat die op veel plekken echt verkloot is. En de kleine lieve wereld, waarin de underground plekjes van Eindhoven weer beginnen op te bloeien en de stad richting zoekt naar een grotere toekomst. Ondertussen probeer ik alle bullshit in mijn omgeving te weren en er tegelijkertijd iets moois te maken. Iets waarover je het kan hebben met anderen, maar ook alleen van kan genieten. Maak er het beste van, zou ik zeggen.
