Tekst: Edwin Timmers
Foto: Jens Untitled Photography
Ziek goed geschoten
Rube en Lola zitten in een auto en rijden naar een volgende slaapplaats in Zweden. Het is half acht pm. Wie er aan het stuur zit, weet ik niet. Rube praat, zoveel is zeker, over Sick Shooters, niet de eerste band waarin hij zingt. “Als je klaar bent met punk, ga je rock&roll maken.” Zijn eerste ervaringen als zanger deed hij op in No Brains.
Ik weet nog waar ik was toen ik de opnames voor de debuutplaat van Sick Shooters voor het eerst hoorde. De mooie dagen na kerst vorig jaar. Ik smeerde stucpasta op de muren van een slaapkamer. Rube had me een ‘geheim’ Soundcloud-linkje gestuurd en was benieuwd wat ik ervan vond. Bam, dit was geprivilegieerd genieten. En ik was verrast, zeer verrast. Vier punks uit het Utrecht van nu liepen de brug die pubrock met punkrock verbindt tegen de klok in over. Een duik in de rock&roll-historie en weer bovenkomen in 2025, zonder een zweempje retro en met opvallend catchy songs. Hoe kan dat, hoe is dit mogelijk?
Rube en Kees zijn de helft van No brains en Laurens en Bradley waren Spurn. Wat ik niet wist, is dat Kees op zeker moment de drumcomputer van Spurn verving. In die samenwerking ligt de kiem van Sick Shooters. Een zijkiem is dat zowel Bradley als Kees met gitaar én drumkit overweg kunnen. Samen met Laurens vatte Kees het plan op om met twee gitaristen de garage/country-richting te gaan verkennen. Dat plan ging de ijskast in bij het rijzen van de vraag: waarom gaan we niet gewoon meer richting rock&roll? Goeie vraag en zelden pakte het antwoord zo goed uit. Super Sonic Rock Saga is een instant classic en ik ben niet de enige die dat zo ziet. Een vuurtje begint bij brandbaar materiaal en een vonk. De vonk kwam van Gilian van Wap Shoo Wap Records. Daarover zo meer.
“We maken de nummers samen,” zegt Rube. “De gitaristen spelen riffjes – Laurens is heel goed in het maken van catchy riffjes en Kees als lead gitarist komt met de lickjes. Hiermee gaan we aan de slag. We nemen het op en gaan er een volgende keer mee verder. Zo gaat het. Ik schrijf de teksten en als ik er niet uitkom, helpen de anderen me verder. We repeteren bij dB’s. Daar namen we vier demo’s op op een interface. Die demo’s gaven we aan Gilian tijdens een rock&roll-feest. Halverwege het eerste nummer wist hij al genoeg: “Kunnen jullie in november de studio in voor een plaat?” Gaan we doen, we hadden nog vier maanden, met wat vakantie en zo ertussen. Never Comin’ Home hebben we één dag vóór de tweedaagse studiosessie … [hier hapert de telefoonverbinding even] … tijdens de opnamedag nog wat aan geschaafd. Wap Shoo Wap financierde en binnen een jaar gingen we van het schrijven van de eerste nummers naar de debuutplaat, die in maart verscheen.”
Urgentie is een groot goed. Dit artikel is in het uur volgend op het gesprek met Rube geschreven. Moet ik het nog rekken? Voor de zevende keer achtereen zet ik Never Comin’ Home op, nummer 1, kant B. Is het één dag vóór de studiosessie geschreven? Ik wil het graag geloven, dus ik geloof het. Laat het een mythe zijn, want ik smul van rock&roll-mythes.
Ik hoor het tikken van een richtingaanwijzer en verder is het stil in de auto. Hoor ik nu het openen van een zijportier? Rube? Een paar tellen later zegt hij dat ze het dorpje inrijden waar ze willen overnachten. “Even kijken waar we kunnen parkeren. Er staan hier overal borden die zeggen dat we er niet mogen inrijden.”
