Close menu
Verwonderen, verwerken en vieren met Misprint
Debuut-EP De Eerstgeborenen

Tekst: Rob van Outersterp
Foto: William Moore

Verwonderen, verwerken en vieren met Misprint

Als eerstgeborene moet je het allemaal zelf maar uitzoeken. Geen grote broer of zus als wegbereider en je ouders weten nog maar half waar ze aan begonnen zijn. Daar sta je dan in je eentje, met de druk om er wat van te maken in het leven. Je kunt op voorhand bij de pakken neer gaan zitten, je kunt ook een band beginnen, zoals Misprint.

Of de leden van de Nijmeegse band dat in gedachte hadden toen zij hun debuut-EP De Eerstgeborenen noemden, weet ik niet. Maar deze eerstgeborene werd er zelf in ieder geval enthousiast van. Eigenwijs rammelende Nederlandstalige garagerock over de alledaagse helaasheid en het geluk der dingen. Puur en vol verwondering, zoals een eerstgeborene betaamt.

‘Je hebt niks aan een huis als je dood bent, steek al je geld in een punkband’ is bijvoorbeeld een mooi staaltje investeringsadvies dat je er gratis bij krijgt als je luistert naar Geld. En in Anja Verhoeven horen we over een wereldvreemde dame, de slimste met wie de liedschrijver ooit ontbeet. ‘Ze moest vaak lachen om de tijd op haar wekker, ik wist alleen niet waarom’ is een heerlijke liedtekst die meer zegt over de verhouding dan een grondige videoreportage had gedaan.

Voor de releaseparty van de tweedgeborene EP Binnenkant van een raam op 17 november 2022 toog ik naar de Nijmeegse skatehal Waalhalla om het viertal live te horen. Na het prima voorprogramma Uncle Arthur, stapte Misprint zelf rond middernacht het podium op. Door het late tijdstip vloeide de drank al rijkelijk en daaruit voort een euforische sfeer. Een paar honderd fans, vrienden, familieleden en een verdwaalde Bukbladschrijver dansten en zongen er dan ook verwoed op los.

316235894 10158796474187483 1003214624407514433 n

De nieuwe EP kent weer een paar heerlijke meezingrefreinen die live tot volle bloei komen. Zowel muzikaal als tekstueel valt het ergens tussen Hang Youth en The Avonden in. Zelf zingen ze daarover in Heavy Metal: ‘Ik kan wel naar Roadburn in Tilly, maar ga liever naar het Gent van Gorki’. Bands met Nederlandse teksten vind ik een verademing. Alleen in je moedertaal kun je een micro-universum scheppen waarin luchtigheid, tederheid en kneuterigheid samenkomen. In het geval van Misprint over een lege koelkast, je misère verwerken langs de Lange Lindelaan, een voorliefde voor Ronnie Ruysdael en een gat slapen in de nacht.

Gaat dat zien nu het nog piept en kraakt en voordat levenservaring de eerstgeborenen tot volwassenheid dwingt.

Terug naar alle artikelen

Lees ook deze:

Hou mij op de hoogte!

Laat mij weten wanneer een nieuwe editie beschikbaar is.